| ഏതോ ഗാന രംഗത്തിന്റെ വേഗ
മാന്ത്രികതയില് ഋതുക്കള് മാറുന്ന
കരയിലാണ് എന്റെ വീട്,
ഉറവ വെളിപ്പെടുത്താതെ
ഒരു നദി ഒഴുകി പോയതിന്റെ
കാല്പ്പാടുകളിലുണ്ട്
മുങ്ങിപ്പോയ എന്റെ നഗരം,
കാല് ചക്രങ്ങള് വെച്ചു കെട്ടിയ
ഒരാളെപ്പോലെ ജീവിതം മുന്പേ പറക്കുന്നു
എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു ഭാഷ അയാള്ക്കറിയില്ല.
മരുഭൂമികള് കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിനു
ചുട്ടി കുത്തുന്ന എന്റെ ജീവിതമേ,
എത്ര വേഷങ്ങളാടിയാലും
നിന്റെ കാല്ച്ചക്ര വേഗതയ്ക്ക് തൊടാനാവാതെ
ഒരു ഋതു എനിയ്ക്കൊപ്പം നടക്കും,
നിറയെ തൊങ്ങലുകളുള്ള പാവാടയിട്ടു
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന എന്റെ മകളെ പോലെ,
ഒരു വസന്തം ഭൂമി ഇതുവരെ കണ്ടിരിക്കില്ല.
* കവിതയ്ക്ക് തലക്കെട്ടിടുമ്പോള് അനൂപ് ചന്ദ്രന്റെ'മകള്സൂര്യന്' എന്ന പേര് ഓര്ത്തു. |
